شـــاهنـامه ،شنـاسنــامه ی ملی مــا ! ـ ( ۲)

کلید خـــردراتــودادی به من      تودادی به من یاد،عشق وطن

بــودتابجـــاگـــــردش روزگار      سخن برمــــــدارتوداردقـــــرار

دکتــرنسرین خزاعی :

" این شعررابمناسبت برگزاری کنگره بین المللی هزاره ی تدوین شاهنامه دردانشگاه تهران ،سرودم ودرهمان کنگره خواندم که به همراه یک تابلونقاشی که ازفردوسی وشاهنامه وسیمرغ درآسمان کشیده بودم به خاک پای آن شاعربزرگ ملی پیشکش شد." :

درودای شهنشــاه ملک سخن        پیــــــــام آورروزگــــــــــــــارکهــن

تراســـال باشدفزون ازهــــــزار        سپــاه تـــورفته برون ازشمـــــار

کهن گشت تاریخ وتوزنــــده ای        به چـرخ ادب مهـــررخشنــده ای

غلام توشدماه وبهـــــرام وتیــر        حکیم خردمنـــد،دهقــان پیـــــــر

زعشقی که برجانت آتش نهــاد       یکی رستـــــم اززال ورودابـة زاد

همی بی تودستان مامرده بود       گل باغ افسانه افســـرده بــــــود

توپــروردی آن رستــــــم زال را      تــودادی بـدویــــال وکوپـــــــال را

به بازوی اوفّر و زور تــــو بــــود      به رگهاش جوشـان غــرورتوبــود

توکردیش سلطان گردنکشــان       نشــانــدیش برتارک کهکشــــــان

که سرکو بـــــدازقهــــرمریخ را         دگــــرگون کندعـــــــزم تاریخ را

قلــم برتــــرآمدزشمشیرتیـــــز       که این  بـــــّردآن آوردرستخیــــز

تهمتن تـویی ای ســــوارسخن        ادب ازتــــونــــازدبه هــــرانجمن

چوبررخش همت سبک تاختی         بنــــــای ادب رابـــــرافــــراختی

چــــومایه زلفظ دری داشتـــی        لـــــوای سخن رابـــــرافراشتی

زقاف قلــــم تاستیـــــــغ  قــــدر       گرفتی تــــو آفاق رازیـــرپــــــر

کلام توآن پـــورآتش فش است       که جان مایه اش تیردرترکش است

عیـارسخن درتــــرازوی توست       ازآن برتــراندیشه وخــــــوی توست

سخن رابه نیکی بیاراستی           نگشتی مگــــربــــــــردرراستــــی

گهــرراکلیــــدهنــرساختــــــــی     به بـدگوهــــربی هنـــــــــرتاختی

چــوگفتی زگـــردان بارای وفن        همــان پهلوانــــان لشکــــرشکن

نمودی همه راه ورسم مهـــــی       بسیجیـــدن فـــّر شــــاهنشهی

زتحلیل گفتــــــارورفتـــارشـــــان      زسنجیدن رای وکــــردارشـــان

تــــــــــواخلاق انسانی آموختی     ره اهرمن  یکســــــره ســوختی

بــــــودتابجــــــاگـــــردش روزگـار     سخن برمـــــدارتــــوداردقــــرار 

کنـــــون بارسالارایـــــران تویی       سخنگــوی ملک دلیـــــران تویی

جهانی ست ازنام تودرخـــروش      توآورده ای خون مارابه جــــوش

کلیـــــدخــــردراتــــودادی به من       تودادی به من یاد،عشق وطن

همـــــــاره زتودارم این رابیــــــاد     که "ایـــران نباشــدتن من مبـــاد"

چوبینم زعشقش دری چامه را     به نـــام توگـــــردانم این خـامه را

ببالــم که: فرزندایـــــــران منــم       یکی مــادرازمهــدشیـــران منم

همی زنده شـــدجانم ازجام او       زدم تکیــه برشــوکت نــــــــام او

ز" نسرین "رخی چهــــره برتافتم    به "گـردآفریـــد "ی سـرافراختم

                                                           پاینــــده ایران