*   شبنــم ورازگل ســــــرخ    *

پرویــز یـاحقی ، نوازنــده ی نامـداروزرین پنجه ی ویولــون :

زنده یاد استادپرویز یاحقی (صدیقی پارسی ) یکی ازستارگان پرفروغ وبی همتای آسمان موسیقی ملی ایران، در سال 1315 شمسی در تهران خیابان صفی علیشاه بدنیاآمد پدر پرویز از مردان روشنروان و تحصیل كرده زمان خود بود .پرویز كه از كودكی دل و جانش با نواهای دل انگیز موسیقی آشنا شده و روان  ظریف و حساسش با ساز و نوا كوك شده بود هیجانی بیش ازاندازه  برای فراگیری موسیقی از خود نشان می داد .روح بزرگ و پر التهاب وی آرامش را از او گرفته بودو درصدد دستیابی به سازی بر آمد ، شاید آسان ترین سازی كه در ایام كودكی می توانست در اختیار او قرار بگیرد نی لبك كوچك و ظریفی بود كه دستیابی به آن  برای او چندان دشوار نبود . وی نخستین بار درنزددایی خوداستادحسین یاحقی به شاگردی پرداخت او کوشش میکرد  نغمات دلنشینی كه در فضای خانه و در كلاس درس استاد به گوش می رسید با ساز كوچك خود اجرا نماید . وی نخستین باردرنزددایی هنرمندخوداستادحسین یاحقی به شاگردی پرداخت .

استاد كه همشیرزاده خود را چنین شیفته و دلباخته موسیقی می دید و از دور و نزدیك متوجه حالات او بود چشم براه زمان  مناسبی بود كه سختی هارا را از سر راه وی بردارد و خشنودی  پدر و مادر او را برای تقدیم هنرمندی بزرگ به عالم موسیقی جلب نماید ، این گزیرش  استاد روزی به مرحله عمل در آمد . پرویز در حالی كه بیش ازهفت سال نداشت وارد كلاس موسیقی وی شده درغیاب استاد ویلن را برداشته و با نگاهی عاشقانه بدان می نگریست و از همان روز   علاقه و استعدادشگرف پرویز در فراگیری (( نت )) و ملودی های گوناگون موسیقی باعث شگفتی  استاد شد . و می دید كه دوره های ردیف اول موسیقی را كه شاگردان دیگر دوران زیادی را صرف آموختن آنان می كنند باشتاب  طی كرده و در حالی كه از نظر سن و قد و قامت از همه آنان كوچكتر است در فراگیری دروس به آنها یاری می دهد.

دوره آموزش ردیف های پنجگانه دیگر استادكه عبارت از پیش در آمدها ، چهار مضراب ها ، آهنگ های ضربی و دستگاههای موسیقی ایرانی بود و تا دوره عالی به انجام می رسید یكی پس  از دیگری طی شد در حالی كه پرویز بیش از 11 سال از سنین عمرش سپری نشده بود .

منزل استاد یاحقی كه در آن زمان محل گردهمایی و رفت و آمد موسیقیدانان بزرگی مانند استادان : ابوالحسن صبا ، مرتضی محجوبی ، علی اكبر شهنازی ، رضا محجوبی ، حسین تهرانی ، رضاقلی ظلی،مرتضی نی داود و غیره بود زمینه ی ویژه ای  برای دانشجویان موسیقی فراهم آورده بود .

پرویز از اوان كودكی و نوجوانی با یكایك این استادان از نزدیك آشنا شده با سبك و سیاق نوازندگی و خوانندگی آنها آشنا گردید و مورد تشویق یكایك آنان قرار می گرفت . از جمله استاد ابوالحسن صبا كه متوجه نبوغ و استعداد خارق العاده وی شده از استاد او خواسته بود كه چندی هم در نزد وی كار كند . پرویز با اشتیاق فراوان این پیشنهاد را پذیرفت و مدت 2 سال نیز نزد استاد صبا به فراگیری ردیف های ایشان اشتغال داشت .

پرویز صدیقی كه در این هنگام فامیل یاحقی را زینت بخش نام خود كرده و براستی  انتخاب بجا و شایسته ای هم بوده همراه با استاد خود پا به رادیو ایران می گذارد و به عنوان نوازنده خردسال ودر۹سالگی  در برنامه های رادیو قطعاتی اجرا می كند .

پرویز همكاری اش را تا 18 سالگی با رادیو ادامه داد ، در آن هنگام به دعوت داود پیرنیا آهنگی را بنام : (( امید دل من كجایی )) با صدایی استاد غلامحسین بنان برای اجرا در برنامه (( گلهــــا )) ساخت كه اعضای اركستر این برنامه ابوالحسن صبا ، حسین یاحقی ، مرتضی محجوبی ، علی تجویدی ، حبیب الله بدیعی ، میر نقیبی ، زرین پنجه ، حسین تهرانی ، وزیری تبار و پرویز یاحقی بودند . همانطور كه از اسامی اعضای این اركستر پیداست همه آنهااز نوابغ موسیقی ملی ایران بودند و این یک پیروزی  بزرگی برای جوان هجده ساله یی مثل پرویز یاحقی بشمارمی رفت  و همین امر موجب تشویق و دلگرمی او شده ، نهال پر برگ و بار استعداد او هر روز از روز قبل شكوفا تر می شد .

پرویز یاحقی رفته رفته ، آهنگساز و تكنوازی پر قریحه و خلاق شده بود كه در كار تكنوازی ویولون ، تلفیقی از تكنیك قوی و لطافت و ظرافت خاص و بدیعی را ارائه می داد به طوری كه نواختن ویولون را در حال و هوای موسیقی اصیل ایران به اوج كمال خود رساند.پرویز یاحقی با بسیاری از شعرا و تصنیف سازان بنام مثل : رهی معیری ، تورج نگهبان ، اسماعیل نواب صفا ، معینی كرمانشاهی همكاری داشته ، ولی دوستی دیرینه یی كه وی با بیژن ترقی از زمان های نوجوانی داشته بیش از نود تصانیف آهنگهای او را سروده و سال های سال با هم همكاری داشته اند .

بیژن ترقی درباره یاحقی می گوید :

(( پرویز یاحقی یا به قولی ، كاروانسالار موسیقی ایران ، یكی از خورشیدهای درخشان هنر این سرزمین است كه از آغاز جوانی در رفیع ترین قله های هنر اصیل موسیقی ایران درخشیدن گرفت . او با پنجه های سحر آمیز و پر اسرار خود كه از سرچشمه فیاض و لایتناهی نبوغ و پشتوانه های وراثت اصیل خانواده هنرمندش متاثر است ، دلنشین ترین نغمات آسمانی را به گوش دلباختگان عالم خاك رسانید .نوای دلنشین او پر زمزمه وجویباران مانند است كه صفا و خرمی از آن می تراود و گاه به صدای بغض گریه عاشقی می ماند كه سوز و درد از آن می بارد .

پرویز یاحقی در زنده نگهداشتن  هنر موسیقی اصیل و سنتی ایران و زنده كردن گوشه های پربار و غنی دستگاههای آن و  نمایاندن نقش  ویولون در ساز و تكنوازی كه دارای سبكی ابتكاری و بدیع است ، سهم چشم گیر و بسیار موثری را به خود تخصیص داده است . چرا كه در اجرای موسیقی ملی ، از ویولون تنها در اركستر ها و كارهای دسته جمعی استفاده می شد لیكن او توانست با استفاده از سیم های بم و مهجور ویولون ، به نیروی  تاثیر و گستردگی  هر چه بیشتر آن بیفزاید . دیگر از شاهكارهای این هنرمند خلاق ساختن و اجرای چهار مضراب های مختلف در قطعات موسیقی ایرانی است ، و چیره دستی او در هنر آهنگسازی و تنظیم اركستر برای آهنگهای ایرانی كه در طول بیست و پنج سال اخیر موثرترین و شیواترین ترانه ها و قطعات آهنگین را از خود به یادگار گذارده ، كه هیچگاه با گذشت زمان فراموش نخواهد شد)).

شادروان بانو «مهستی» خواننده‌ی نام‌آشنای ایرانی توسط یاحقی به جامعه موسیقی معرفی شد.
پرویز یاحقی سال‌ها از تکنوازان ویولن در رادیو تهران بود و در کنار نوازندگی، ترانه‌هایی را آفرید که بسیاری از آن‌ها به معروف‌ترین ترانه‌ها در زمان خود بدل شدند.از جمله کارهای ماندگار او می‌شود به ترانه «بیداد زمان» (به رهی دیدم برگ خزان) روی سروده‌ای از بیژن ترقی و «مِی زده شب» اشاره کرد که هر دو حدود ۵۰ سال پیش با صدای مرضیه خوانده شده‌اند.اوج شهرت یاحقی شاید زمانی باشد که پس از ازدواج با خانم حمیــرا، برنامه‌های مشترکی را با او در رادیووتلویزیون ملی ایران به اجرا در می‌آورد؛ پیوندی که تنها چند سال دوام آورد.
در سال‌های پس از انقلاب با دگرگونی‌های بنیادین در عرصه‌های فرهنگی در ایران و روی خوش نشان ندادن به اجرای موسیقی ایرانی با ویلن، صدای ساز پرویز یاحقی تا سال‌ها به گوش مردم نرسید. با این‌همه در سال‌های اخیر چندین آلبوم از نوازندگی او منتشر شد که از آن میان باید از آلبوم «کیمیا» نام برد که در سال ۱۳۸۳ توسط شرکت «آوای باربد» در تهران منتشر شده است.
روانشادپرویز یاحقی موسیقیدان ایرانی ونوازنده ی نامدارویولون  سرانجام در ۱۳ بهمن ۸۵ در سن هفتاد سالگی و بر اثر ایست قلبی درگذشت .درکارنامه ی درخشان این هنرمندبرجسته ی کشورمان ماندگارهای  گرانبهایی ازموسیقی ناب ایرانی برجای مانده است .

                                                               روانش شاد و  بـاران، ویادش گرامی باد.